Stany depresyjne a depresja – czym się różnią?
Pojęcia
stany depresyjne a depresja często są mylone.
Stany depresyjne to okresowe pogorszenie nastroju, obniżona motywacja, zniechęcenie – czasem nazywane też stanami poddepresyjnymi. Mogą minąć samodzielnie, ale mogą też przerodzić się w pełnoobjawową
depresję u seniora.
U części osób pojawiają się nawracające stany depresyjne, a razem z nimi lęk i napięcie. Mówimy wtedy o stanach depresyjno lękowych, stanach lękowo depresyjnych czy szerzej – stanach lękowych i depresyjnych. Niekiedy mówi się też o połączeniu: depresja stany lekowe. To ważne, bo u seniorów lęk (strach o zdrowie, o finanse, o dzieci) bywa równie silny jak smutek.
Świadomość, czym różnią się
stany depresyjne ( i ich objawy ) od pełnej depresji, nie zastąpi jednak diagnozy. W razie wątpliwości zawsze warto skonsultować się z lekarzem lub psychologiem.
Depresja u osób starszych – pierwsze objawy
Depresja u osób starszych rzadko wygląda tak samo jak u młodszych. Często dominuje wycofanie, rezygnacja i utrata zainteresowań. Typowe
depresja u osób starszych objawy to m.in.:
Sen, energia, ciało – sygnały, których nie wolno lekceważyć
U seniorów
depresja u osób starszych często „przebiera się” za problemy somatyczne. Zamiast mówić o smutku, starsza osoba zgłasza:
Tak objawiające się stany depresyjne łatwo pomylić z „typowymi chorobami wieku podeszłego”. Dlatego ważne jest, by lekarz rodzinny lub geriatra brał pod uwagę także stany lękowe i depresyjne, gdy senior skarży się na ciągłą słabość i brak chęci do działania.
Jak reagować, gdy podejrzewamy stany depresyjne u seniora?
Jeśli zauważasz u bliskiego niepokojące sygnały, nie czekaj, aż „samo przejdzie”. Niezależnie od tego, czy to
stany pod depresyjne, czy już pełna
depresja u osób starszych, warto:
Jak reagować, gdy podejrzewamy stany depresyjne u seniora?
Jeśli zauważasz u bliskiego niepokojące sygnały, nie czekaj, aż „samo przejdzie”. Niezależnie od tego, czy to
stany pod depresyjne, czy już pełna
depresja u osób starszych, warto:
spokojnie porozmawiać – bez oceniania i bagatelizowania („weź się w garść”), zachęcić do wizyty u lekarza, który oceni, czy to depresja a stany depresyjne, czy np. skutek chorób somatycznych, zaproponować wsparcie w organizacji pomocy: terapii, konsultacji psychiatrycznej, grup wsparcia, zadbać o codzienny kontakt – telefon, odwiedziny, wspólny spacer.
Pamiętaj:
stany depresyjne i pełna
depresja u seniora nie są „lenistwem” ani „cechą charakteru”, tylko realnym problemem zdrowotnym. Im szybciej senior i jego otoczenie to zrozumieją, tym większa szansa na skuteczną pomoc i poprawę jakości życia w starszym wieku.